Celem wrześniowej pielgrzymki parafialnej (w dniach 11 i 12 września) była Warszawa, gdzie odbywał się doroczny zjazd Rodziny Wincentyńskiej, połączony z centralnymi uroczystościami roku jubileuszowego (ogłoszonego z okazji 350. rocznicy śmierci św. Wincentego a Paulo i św. Ludwiki de Marillac).

Pierwszą stacją pielgrzymki była budująca się w Warszawie-Wilanowie świątynia Opatrzności Bożej. Warto przypomnieć, że myśl o budowie tej świątyni podjęto po raz pierwszy po uchwaleniu Konstytucji 3 Maja (1791). W rozpoczęciu budowy przeszkodziły rozbiory, tak samo jak później wybuch II wojny światowej. Po raz trzeci podjęto realizację przedsięwzięcia w 2001 roku. Dziś budowa posuwa się naprzód, a w przyszłości ma w tym miejscu powstać parafia dla 10 tysięcy ludzi.

Niestety, ze względu na budowę nie jest możliwe wejście do środka, także do Panteonu Wielkich Polaków, w którym pochowano m.in. ks. Jana Twardowskiego, ostatniego prezydenta RP na uchodźctwie Ryszarda Kaczorowskiego, kanclerza Kurii Metropolitalnej w Warszawie ks. Zdzisława Króla, ojca Józefa Jońca, pijara, twórcę „Parafiady” (międzynarodowej imprezy sportowo-kulturalno-religijnej dla dzieci i młodzieży). Pielgrzymi modlą się więc przy relikwiach błogosławionego ks. Jerzego Popiełuszki w postawionej obok blaszanej kaplicy oraz słuchają informacji na temat budowanej świątyni. Miejscowy ksiądz  przedstawia historię jej powstawania, prezentuje makietę, opowiada o postępach w budowie, o źródłach finansowania i zachęca do wsparcia tego dzieła.

Około godziny 13.00 pielgrzymi docierają do odnowionej Bazyliki Św. Krzyża w Warszawie, gdzie włączą się w trwające od piątku uroczystości. To do tego kościoła przed 350 laty przybyli pierwsi misjonarze i tutaj powstały Gorzkie Żale. Wspomnijmy, że odbywały się w niej wielkie, historyczne uroczystości – m.in. uroczysta Msza św. po uchwaleniu Konstytucji 3 Maja; po Powstaniu Styczniowym władze carskie wyrzuciły misjonarzy z ich kościoła, a w czasie Powstania Warszawskiego toczyły się w kościele i jego otoczeniu zacięte walki; tutaj też Prymas Tysiąclecia, ks. kardynał Stefan Wyszyński wygłaszał słynne Kazania Świętokrzyskie.

Po krótkim spacerze po okolicy, wizycie przy Grobie Nieznanego Żołnierza na placu Piłsudskiego oraz posiłku – pielgrzymi jadą do kościoła św. Stanisława Kostki na Żoliborzu, aby pomodlić się przy grobie bł. ks. Jerzego Popiełuszki oraz zwiedzić muzeum poświęcone jego pamięci. Wracając – zatrzymują się przy cmentarzach Wojskowym oraz Powązkowskim, by pomodlić się przed grobami znanych Polaków oraz w miejscu, w którym spoczywa spora część poległych w katastrofie pod Smoleńskiem i budowany jest pomnik upamiętniający tragicznie zmarłych.

Wieczorem pielgrzymi biorą udział w Eucharystii sprawowanej przez metropolitę warszawskiego – ks. arcybiskupa Kazimierza Nycza. Mówiąc o Krzyżu, musimy zawsze pamiętać o tym Krzyżu z Wielkiego Piątku – mówi w homilii ks. Arcybiskup. O Krzyżu nie można mówić bez Chrystusa. Nie odłączajmy Chrystusa od Krzyża, nie instrumentalizujmy tego świętego Znaku, bo inaczej będzie to zabawa Krzyżem. Krzyż traktujmy jako miarę naszej wolności. W tej wspaniałej świątyni uczmy się na nowo miłości do Krzyża. Trzeba rozłączyć sprawę Krzyża od osiągania nawet pozytywnych celów. W zakończeniu swej homilii ks. Arcybiskup prosi o rozumne rozwiązanie sprawy katastrofy smoleńskiej i wielką modlitwę w tej sprawie. Odsłonięciem pod chórem tablicy poświęconej św. Wincentemu kończy tę podniosłą uroczystość.

Po zakwaterowaniu i noclegu w koszarach wojskowych (!) – niedzielne przedpołudnie pielgrzymi poświęcą na zwiedzanie Warszawy: kościół sióstr wizytek, gdzie kapelanem był ksiądz Jan Twardowski, Zamek Królewski, Kolumna Zygmunta, Rynek Starego Miasta, Barbakan, Katedra Polowa Wojska Polskiego, kościół św. Anny i główna brama Uniwersytetu Warszawskiego. Wybiorą się także na spacer do Łazienek, by obejrzeć pomnik Chopina i Pałac na Wodzie oraz (ze względu na brak czasu) wysłuchać fragmentu Koncertu Chopinowskiego.

Niedziela 12 września – to jednocześnie parafialny odpust w Bazylice Świętokrzyskiej. Uroczystą Mszę Świętą, wraz z księżmi misjonarzami i kapłanami z Warszawy, sprawuje ks. arcybiskup Tadeusz Gocłowski z Gdańska. W homilii ks. Arcybiskup przywołuje osobiste wspomnienie z młodości: gdy w 1945 roku, wraz ze swą matką jechał do Krakowa, przyszli na to miejsce, a Chrystus z krzyżem, stojący dziś przed świątynią, leżał wówczas na warszawskim bruku, zrzucony przez Niemców.

Ludzie, którzy odrzucają Boga, odrzucają też i człowieka – mówił w homilii ks. Arcybiskup. A humanizm bez Boga przestaje być humanizmem, bo człowiek nigdy nie przestaje być dzieckiem Bożym… Dzisiaj potrzebny jest ewangeliczny charyzmat miłosierdzia, trzeba rozwijać idee ks. Siemaszki, na miarę naszych możliwości. Wielka jest dzisiaj potrzeba miłosierdzia i miłości we współczesnym świecie. W kościele św. Krzyża uświadamiamy sobie wyraźnie, czym jest Krzyż, jaka jest Polska, jaka jest jej tożsamość. Dzisiaj Krzyż w przestrzeni publicznej przeszkadza niektórym politykom. Pamiętajmy, że Krzyż jest symbolem mądrości, odpowiedzialności i patriotyzmu – mówi ks. Gocłowski.

Po Mszy św. następuje niezwykły i długo oczekiwany moment: poświęcenie Ołtarza Najświętszego Sakramentu, który z woli Ojca Świętego Jana Pawła II został nazwany Ołtarzem Ojczyzny. Trudno w słowach opisać piękno i niezwykle bogactwo artystyczne tego Ołtarza. A ks. Arcybiskup przypomni: ta świątynia, mimo że w czasach PRL-u nie miała Ołtarza Ojczyzny, była zawsze Ołtarzem Ojczyzny.

Bogatą w przeżycia duchowe uroczystość kończy hymn Boże, coś Polskę. Z żalem przychodzi pielgrzymom kończyć udział w wyjeździe, który miał nie tylko aspekt duchowy, ale również krajoznawczy – za co szczególna wdzięczność należy się ks. Jarosławowi Zielińskiemu, który był nie tylko opiekunem duchowym pielgrzymki, ale okazał się także fantastycznym przewodnikiem po Warszawie.

(według relacji Dominiki Molendy i Adama Markowskiego)