Dom Księży Misjonarzy

Powstanie Domu Zgromadzenia Księży Misjonarzy i Parafii p.w. NMP z Lourdes przy ul. Misjonarskiej 37, łączy się z powstaniem dwóch innych Domów Misjonarskich w Krakowie: przy ul. Stradomskiej 4 i przy ul. Św. Filipa 19, na Kleparzu. Dom Stradomski powstał w drugiej połowie XVII wieku, a Dom Kleparski w r. 1861. Ówczesny Wizytator Zgromadzenia Księży Misjonarzy, ks. Bartłomiej Tarło, zakupił ziemię i łąki na terenie tzw. Nowej Wsi, jako zaplecze dla Domu Stradomskiego.

Dom Kleparski, po kasacie Zgromadzenia w Królestwie Polskim przez władze carskie, stał się centralnym Domem Polskiej Prowincji Zgromadzenia Księży Misjonarzy. Kuria Zgromadzenia została wówczas przeniesiona z dotychczasowego Domu Centralnego przy Parafii pw. Św. Krzyża w Warszawie do Krakowa, na Kleparz.

Kleparski Dom Centralny rozwijał różne dzieła. W wybudowanym w r. 1876/77 kościele pw. Św. Wincentego a Paulo, prowadzone były rekolekcje i misje ludowe, niedzielna katechizacja dzieci, działalność charytatywna; kapłani tamtejszego Domu byli kapelanami we wszystkich krakowskich szpitalach i w pobliskim Domu Helclów.

W związku z tak szeroko zakrojoną działalnością Centralnego Ośrodka Polskiej Prowincji Zgromadzenia Księży Misjonarzy, potrzebne było jakieś zaplecze gospodarcze. Dlatego ówczesny Wizytator, ks. Piotr Soubieille, przeznaczył część stradomskich posiadłości na Nowej Wsi dla powstałego Domu Kleparskiego.

Początkowo Zgromadzenie wybudowało tu kilkupokojowy dom z dwoma dużymi salami. Najpierw mieszkał w tym domu ogrodnik, który czuwał nad całą posiadłością. W dni rekreacyjne przychodzili do tego domu wychowankowie Małego Seminarium, założonego w r. 1878 na Kleparzu. Tu odrabiali lekcje i prowadzili ćwiczenia duchowne.

Ponieważ zaczynało brakować miejsca dla licznie zgłaszających się kandydatów do Małego Seminarium na Kleparzu i dla alumnów Wyższego Seminarium Duchownego na Stradomiu, przełożeni Zgromadzenia postanowili wybudować nowy budynek dla Małego Seminarium właśnie na Nowej Wsi. Zadecydowano również, że trzeba będzie zbudować kościół.

Plan budowy kościoła poparł Ksiądz Kardynał Albin Dunajewski, bowiem w tej części Krakowa nie było jeszcze świątyni. Do tego kościoła, a w przyszłości do parafii, miały należeć dzielnice: Łobzów, Nowa Wieś i Czarna Wieś.

W 1892 r. przystąpiono do budowy Małego Seminarium. Już w r. 1894 przeniesiono z Kleparza Seminarium Internum, czyli uczniów przygotowujących się do złożenia ślubów świętych w Zgromadzeniu Księży Misjonarzy. Tu przechodzili specjalną próbę.

Dnia 2 grudnia 1895 r. Generał Zgromadzenia Księży Misjonarzy erygował Dom Misjonarski na Nowej Wsi. W 1896 r. przeniesiono z powrotem kandydatów przygotowujących się do złożenia ślubów św. z Nowej Wsi na Kleparz, a Małe Seminarium z Kleparza przeniesiono na Nową Wieś.

Początkowo w Seminarium było 80 chłopców. Ale w 1934 r. było ich już 200, a po II wojnie światowej uczyło się tutaj 230 młodzieńców. Wychowankowie Małego Seminarium pracowali później jako kapłani na wszystkich stanowiskach kościelnych w kraju i poza jego granicami.

W r. 1940 hitlerowski okupant przejął gmach Małego Seminarium, zamieniając go na szpital wojskowy. Księża musieli opuścić także plebanię i zamieszkać w Domu Katolickim.

Po wyzwoleniu Krakowa, od 20 stycznia 1945 r. w gmachu Małego Seminarium mieścił się szpital dla żołnierzy radzieckich. Z chwilą zakończenia działań wojennych, Małe Seminarium wznowiło swą działalność w dawnych murach. Jednak 30 czerwca 1952 r. władze Polski Ludowej zamknęły Małe Seminarium. Prezydium Miejskiej Rady Narodowej przekazało budynek Wydziałowi Zdrowia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Przez wiele lat- do roku 2005- w dawnym budynku Małego Seminarium Księży Misjonarzy mieściłsię Okręgowy Szpital Kolejowy.

Kościół i parafia

Kamień węgielny pod budowę kościoła pw. NMP z Lourdes położono 25 czerwca 1892 r. Świątynia została wybudowana staraniem Zgromadzenia Księży Misjonarzy w ciągu dwóch lat. Dnia 27 marca 1894 r. Ksiądz Kardynał Albin Dunajewski poświęcił trzy dzwony i sygnaturkę. On miał także dokonać konsekracji kościoła, ale zmarł przedwcześnie, 18 czerwca 1894 r. Na prośbę Wizytatora Ks. Piotra Soubieille, kościół konsekrował przemyski biskup pomocniczy, Jakub Glazer, dnia 16 lipca 1894 r.

Architektoniczny plan kościoła wykonał budowniczy miejski, inż. Stefan Żołdani. On też był kierownikiem budowy. Prace murarskie prowadził majster Jan Mularski, kamieniarskie - Kazimierz Mularski, ciesielskie - Władysław Bruśnicki, ślusarskie - Antoni Zarachowicz, blacharskie - Józef Nalborczyk.

Kościół zbudowany jest z cegły, w stylu neogotyckim. Ma 42,92 m długości, 16,50 m szerokości, 20,8 m wysokości wraz z dachem, 45,50 m wysokości do szczytu krzyża na wieży. Ma trzy nawy (nawy boczne oddzielone są od nawy głównej przemiennie filarami i kolumnami): nawa główna - 8,50 m szerokości i 16,50 m wysokości; nawy boczne mają 2,56 m szerokości i 16,50 m wysokości. Chór organowy oparty jest na żelaznych kolumnach.

Kościół poświęcono Niepokalanej Dziewicy z Lourdes. Umieszczona w głównym ołtarzu figura Matki Bożej, wykonana w drewnie polichromowanym, jest wierną kopią figury z Lourdes. Obok figury Matki Bożej znajdują się dwie figury Jej Rodziców: Joachima i Anny. Główny odpust obchodzony jest 11 lutego.

W dniu 1 stycznia 1923 r. utworzono przy kościele NMP z Lourdes parafię pod tym samym wezwaniem, której prowadzenie powierzono Zgromadzeniu Księży Misjonarzy. Z czasem na obrzeżach wielkiej parafii powstały nowe: parafia p.w. Św. Jana Kantego (1984) i parafia pw. św. Wojciecha (1988); w r. 1996 z części parafii została utworzona parafia pw. bł. Anieli Salawy. Z biegiem lat kościół upiększano i malowano, powstały też boczne ołtarze: Najśw. Serca Jezusowego (po lewej stronie) i św. Antoniego (po prawej stronie). W r. 1970 i 1994 przebudowano prezbiterium, dostosowując je do nowych przepisów liturgicznych. W 2000 r. kościół otrzymał tytuł i przywileje Kościoła Jubileuszowego.

Superiorzy Domu Zgromadzenia i proboszczowie parafii

Ks. Wojciech WDOWICKI (1895 - 1900)
Ks. Walenty CIOPALSKI (1900 - 1908)
Ks. Stanisław KONIECZNY (1908 - 1912)
Ks. Jan DIHM (1912 - 1921)
Ks. Antoni WEISS (1921 - 1927) - administrator parafii od jej powstania w 1923 roku
Ks. Paweł KURTYKA (1927 - 1931)
Ks. Grzegorz JANIEWSKI (1931 - 1957)
Ks. Ludwik MOSKA (1957 - 1959)
Ks. Albin MAŁYSIAK (1959 - 1970)- biskup pomocniczy w Krakowie od 1970 roku
Ks. Edward FORMICKI (1970 - 1976)
Ks. Władysław JANKOWICZ (1976 - 1980)
Ks. Henryk OSTRZOŁEK (1980 - 1982)
Ks. Augustyn KONSEK (1982 - 1991)
Ks. Władysław BOMBA (1991 - 1994)
Ks. Czesław LECHOCKI (1994 - 1997)
Ks. Jerzy OWSIAK (1997 - 2003)
Ks. Paweł HOLC (2003 -)

Archiwalne zdjęcia z historii parafii:

• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE
• CLICK_TO_ENLARGE CLICK_TO_ENLARGE